Za pierwszym razem, gdy dołączyłem do mintu o dużym ruchu na @Vanar , nie spieszyłem się. To mnie zaskoczyło. Zero lęku przed odliczaniem. Żaden palec nie wisiał nad przyciskiem odświeżania. Po prostu cicha chwila oczekiwania, niemal podejrzanie spokojna, jakbym coś przeoczył.
Większość wydarzeń mintingowych przyzwyczaja użytkowników do oczekiwania chaosu. Opóźnienia wydają się normalne. Nieudane transakcje wydają się nieuniknione. Przygotowujesz się na to. Na ogólnych łańcuchach minty stają się testami stresowymi nie tylko dla infrastruktury, ale i dla cierpliwości użytkowników. Każda sekunda wydaje się ryzykowna.
To, co robi #vanar inaczej, nie jest magią. To powściągliwość. System nie zaprasza do działania wszystkiego naraz. Przestrzeń bloków nie jest nieustannie walczona przez niepowiązane aktywności. Gdy ruch wzrasta, zachowanie pozostaje przewidywalne. Nie czujesz, że konkurujesz z resztą internetu o miejsce.
Interakcje bez gazu mają tu ogromne znaczenie. Nie dlatego, że sprawiają, że minty są darmowe, ale dlatego, że eliminują negocjacje. Nie zgadujesz opłat ani nie próbujesz na ślepo. Działasz raz, a system albo to akceptuje, albo nie, w sposób klarowny. Ta klarowność zmniejsza obciążenie emocjonalne.
Z zewnątrz może wydawać się wolniejsze. Bardziej kontrolowane. Ale podczas wydarzenia ta kontrola wydaje się zamierzona. Jakby łańcuch wiedział, co ma wspierać.
Oczywiście, istnieją ograniczenia. Testy skali stawiają hipotezy. Popyt może przewyższyć projekt. Żaden system nie pozostaje spokojny na zawsze.
Ale w porównaniu do chaosu, który użytkownicy nauczyli się tolerować, obsługa wysokotrafikowych mintów przez Vanara wydaje się mniej spektakularna, a bardziej jak infrastruktura wykonująca swoją pracę cicho, tak jak powinna.
