Analiza rynku i protokołów: Walrus (WAL)
Protokół Walrus znajduje się na interesującym skrzyżowaniu zdecentralizowanego przechowywania i programowalności on-chain, ale jego struktura rynkowa ujawnia kompromisy, które są często pomijane. Zbudowany na , Walrus wykorzystuje szybkie finalizacje i stan oparty na obiektach, aby uczynić przechowywanie dużych zbiorów danych kompozycyjnym z inteligentnymi kontraktami. Ten projekt sprzyja przepustowości i elastyczności deweloperów, ale wprowadza również subtelne tarcia ekonomiczne.
Z perspektywy rynkowej, głównym czynnikiem popytu na WAL — płatności za przechowywanie — nie skaluje się naturalnie z działalnością spekulacyjną. To tworzy niedopasowanie płynności: krótkoterminowe ceny rynkowe są często napędzane przez szersze przepływy altcoinów, podczas gdy długoterminowy przyrost wartości zależy od utrzymania użycia danych. Jeśli popyt na przechowywanie spadnie, nagrody za stakowanie mogą stać się obciążone inflacją, rozcieńczając posiadaczy bez poprawy użyteczności sieci.
Zachowanie on-chain dodatkowo podkreśla presję centralizacji. Kody erasure poprawiają wydajność, ale nagradzają operatorów z lepszą infrastrukturą i przepustowością. Z biegiem czasu może to skoncentrować moc przechowywania wśród mniejszej liczby węzłów, zwiększając wpływ na zarządzanie dużych stakerów i subtelnie osłabiając opór przed cenzurą.
Największą siłą protokołu głęboka integracja z Sui również ogranicza jego opcjonalność. Walrus dziedziczy korzyści wydajnościowe Sui, ale jest narażony na szoki specyficzne dla ekosystemu i fragmentację płynności w sieciach nie-EVM.
Wniosek: Walrus oferuje technicznie elegancki model przechowywania, ale jego długoterminowy sukces zależy od dostosowania zachęt WAL do rzeczywistego popytu na dane, decentralizacji ekonomiki operatorów oraz zarządzania ryzykiem koncentracji ekosystemu, zamiast polegać jedynie na cyklach rynkowych.
