Większość sieci stara się pozostać elastyczna, gdy pojawia się presja. Bardziej adaptacyjne opłaty. Bardziej dynamiczne zasady. Więcej miejsca, aby powiedzieć, że naprawimy to później. Na papierze wygląda to na odporne. W rzeczywistych systemach często staje się to długiem interpretacyjnym.
Jednym z powodów, dla których wciąż wracam do Dusk, jest brak tolerancji na niejasne wyniki. Wykonanie może być ekspresyjne, ale rozliczenie jest surowe co do tego, co może istnieć jako stan. Jeśli ograniczenia zawodzą na granicy, wynik po prostu nie posuwa się naprzód.
Z zewnątrz ten projekt wydaje się cichy. Mniej widocznych napraw. Mniej dramatycznych odwróceń. Mniej poprawek na poziomie społecznym. Ale w wystarczającej liczbie cykli ufam cichej restrykcji bardziej niż głośnej adaptacyjności.
Infrastruktura, która wcześnie odrzuca wątpliwe stany, zazwyczaj starzeje się lepiej niż infrastruktura, która spędza lata, wyjaśniając je później.
